11 Ekim Dünya Kız Çocukları Günü. Bugünü hatırlarken biz, bir yerde bir anne hala kapıdan bakıyor. Geçtiğimiz günlerde İstanbul’daki bir okulda yaşanan bıçaklı saldırıda kaybettiğimiz Eslem Sare Bulut’ u unuttuk mu? Biz unutmadık ama neden bir kaç gün konuşuldu ve geçildi. Bir kız çocuğu henüz on yaşında hayattan koparıldı. Bu sadece bir kaç gün konuşulup geçilecek bir olay mı? Şimdi bir evde bir tabak eksik, bir hayat yarım. Bir zamanlar saçları özenle taranan, okul çantası hazırlanıp en güvenli yer görülen okullarına gönderilen çocuklar nasıl oluyor da bir gün haber bültenlerine bir kaç cümleye sığıyor? Sonra başka bir olay gündeme geliyor ve dünya yoluna devam ediyor. Hepimiz için mi? Depremde kaybolan çocuklarımız… Kız çocuklarımız… Nerede? Yaşıyor mu, yaşamıyor mu? Nerede olduğu hakkında hiç bir fikrinizin olmaması ile hayat nasıl devam edebilir düşünebiliyor musunuz? “Kızım nerede?” Çocukların güvende yaşamadığı bir dünyada hiçbirimizin güvende olduğundan söz edemeyiz. Bir annenin çaresizliğini, bir babanın sessizliğini, bir kardeşin ömür boyu taşıyacağı eksikliği biz ne zaman bir kaç dakikalık gündemin içine sığdırdık? Anni Asel Hilaloğlu Kıbrıs gemi faciasında kaybolan henüz üç yaşında bir kız çocuğumuz. Kırk günden beri kayıp. Minicik bedeni nerede? Yavrumuz hala denizin içinde, annesini kaybetti ve babanın acı bekleyişini düşünebiliyor musunuz? Mina Akişli… Bolu Kartalkaya’da tatil için gittiği otelde aramızdan ayrıldı, ben nasıl ayrıldığını burada yazmaya korkarken, Mina kim bilir nasıl korktu, bunun hesabını kim verecek? Narin Güran… Ve bir sürü kız çocuğumuz… Annemin Ayaklarının Altından Doğan Güneş kitabımda “Narin çocuklar yaşamalıydı” ifadesi yer alıyor. Narin ve diğer kız çocuklarımız maalesef koruyamadık sizi. Bu hepimizin ayıbı. Peki bir kez daha soralım: Eve dönmeyen kız çocuklarının hesabını kim verecek?
Belki hiçbir cümle bir annenin yüreğindeki boşluğu doldurmayacak, belki hiç bir karar, kaybedilen hiçbir çocuğu geri getirmeyecek. Ama unutmamak, unutturmamak, aramaktan vazgeçmemek, adaletin peşini bırakmamak ve başka çocukların ve ailelerin aynı acıyı yaşamaması için yapılması gerekenlere geç kalınmamalı. Adalet yerini bulmalı, kız çocuklarımız yaşamalı.
Yazar/Ceylan SUSAM
